قوله تعالی : « ویا آدم اسكن انت وزوجك الجنة » آدم را چهار نام است : آدم و خلیفت و بشر و انسان. آدم نام كردند او را كه از ادیم زمین آفریده‌اند، و از هر بقعتی كشیده، چنانكه گفت جل جلاله : « من سلالة من طین » ای سلت من كل بقعة طیبة و سبخة سهل و وعر. در خاك آدم هم شور بود و هم خوش، هم درشت بود و هم نرم. لاجرم طباع فرزندان مختلف آمد. در ایشان هم خوشخوی است و هم بدخوی، هم گشاده هم گرفته، هم سخی هم بخیل ، هم سازگار هم بدساز، هم سیاه هم سفید (۱) .

جای دیگر گفت : « من صلصال كالفخار » فخار گلی خشك باشد كه ویرا آواز و پر خوان بود، یعنی كه آدم ی باشغب است. در سر آشوب و شور دارد، و در بند گفت و گوی باشد. جای دیگر گفت : « من طین لازب » از گلی دوسنده (۲) ، بهر چیز درآویزد، و با