قوله تعالی : « والی ثمود اخاهم صالحاً » الایة ـ خداوند عالم، كردگار جهان، و دیّان مهربان، جل جلاله و تقدست اسماؤه، درین آیات صالح پیغامبر را برادر ثمود خواند. معلوم است كه این برادری از روی صورت و نسبت است، نه از روی دین و دیانت و موافقت، و همچنین در حق پیغمبران گفت : « اخاهم هوداً »، « اخاهم شعیباً »، « اخوهم لوط »، « اخوهم نوح ». چون از روی نسبت بود این برادری لاجرم در قیامت بگسلد، و آنرا هیچ اثر نماند، كه الله میگوید، جل جلاله : « لا انساب بینهم یومئذ »، و گفت : « یوم یفرّ المرء من اخیه ». باز مؤمنان را برادر یكدیگر خواند، گفت : « انّما المؤمنون اخوة »، « فأصبحتم بنعمته اخواناً »، و این برادری از روی دیانت و موافقت است، نه از روی نسبت، لاجرم فردا در قیامت بیفزاید و بپیوندد، چنانكه الله گفت سبحانه و تعالی : « اخواناً علی سرر متقابلین ».

لطیفة اخری : پیغامبران را برادر امت خواند، و برادر اگر چه مشفق و مهربان باشد از وی هم فرقت بود هم عداوت آید. نه بینی كه یوسف از برادران چه دید؟! و چه شنید؟. هم فرقت دید، و هم ذكر عداوت شنید. تا بدانی كه در برادری این همه گنجد. چون حكم الهی و سابقهٴ ازلی در صفت اخوت این رفت، رب العالمین مصطفی عربی را برادر امت نخواند، بلكه تن و جان ایشان خواند : « لقد جاء كم رسول من انفسكم »، و از تن و جان خود هرگز نه عداوت آید نه فرقت، نه امروز دشمنی، نه فردا بریدنی. ازینجا بود كه پیغامبران هلاك قوم خود خواستند، مصطفی (ص) رحمت و مغفرت خواست. نوح