قوله تعالی و تقدس : ــ « اذ تستغیثون ربکم ». استغائت سه قسم است : یکی از حق بخلق، نشان بیگانگی است و از اجابت نومیدی ؛ یکی از خلق بحق، راه مسلمانی است و شرط بندگی ؛ یکی از حق بحق وسیلت دوستی است و اجابت دستوری. او که از حق بخلق نالد درد افزاید، او که ازخلق بحق نالد درمان یابد، او که از حق بحق نالد حق بیند. پیر طریقت شبلی رحمةالله علیه در منازلات خویش بنعت حیرت از روی استغاثت ازو عز سبحانه هم باو عز جلاله این کلمات میگفت : الهی ان طلبتک طردتنی وان ترکتک طلبتنی. فلامعک قرار و لامنک فرار، المستغاث منک الیک! الهی! ارت بخوانم برانی، ور بروم بخوانی، پس من چه کنم بدین حیرانی؟ نه با تو مرا آرام، نه بی تو کارم بسامان، نه جای بریدن، نه امید رسیدن! فریاد از تو که این جانها همه شیدای تو و این دلها همه حیران تو!

الهی! این سوز ما امروز دردآمیز است، نه طاقت بسر بردن و نه جای گریز است. سرّ وقت عارف تیغی تیز است. نه جای آرام و نه روی پرهیز است.

« اذ یغشیکم النّعاس أمنةً منه » رب العالمین، چون خواست که ایشان را نصرت دهد نخست ایشانرا در خواب کرد در آن معرکه، تا از حول و قوت خویش متبری گشتند و از بود خویش نا آگاه شدند، تا بدانند که نصرت از کرامت حق است