دانا به افعال و اقوالِ بندگان. و نشانِ آنکه بنده ¹ بدانست که علم حقّ جلّ جلاله به احوالِ او محیط است آن بوَد که وقیب مراقبت را بر سکون و حرکتِ خود گمارد، و نَفَسی ² بی اجازتِ شریعت و طریقت بر‌نیارد. ظاهر را به میزان شریعت بر کشد و باطن را به میدان حقیقت در‌کشد و نقطۀ اصلی را از اعتماد بر هر دو پاک دارد، که گفته اند: السّعیدُ مَنْ لَهُ ظاهِرٌ مُوافِقٌ للشّریعَةِ وَباطِنٌ مُتَابعٌ لِلحَقیِقة وَ سرُّهُ مٌتَبَرّئ عَنْ شَرِیعَتِهِ ³ وَحَقِیقَتِهِ. وَه که اگر ذرّه ای به خودش اعتماد افتاد اینک مجوسیّت محض و یهودیّت صرف و گبرکیِ ناب و کافریِ خالص.

ای درویش! اگر از آنجا که اَعلَی العُلَی است تا آنجا که تَحْت الثّری است همه بَیْت المعمور سازی و از طاعت مقرّبان پُرگردانی، چنان نبوَد که ذرّه ای از آن خود دست بداری، تا خود را باز پَسْتَرینِ همه عالم ندانی، این راه را نشایی. عُرِضَتْ اَرواحُ هَذه الطَائفةِ عَلَی کِلاَبِ المَزابِل فَلَم یَنْظُرْ فِیها کَلْبٌ بیچاره آن ذرّۀ در هوا متحیّر بمانده، نه سنگ آن دارد که به زمین آید و نه قدرِ آن دارد که برتر رود ⁴.