بزرگوار. و این عظمت ¹ نه از وجه عظمت جُثّه است که حق – جلّ جلاله – از آن منزّه است ² بلکه از وجه عظمتِ قدرت است ³.

یکی را از مشایخ طریقت از عظمتِ حق پرسیدند، گفت: چه گویی در حقّ خداوندی که او را بنده ای است که او را جبرئیل گویند، او را ششصد پر است که اگر دو برّ از پرّهای خود بگستراند بحر و برّ و جمله افلاک در زیرِ خود گیرد. سُبْحانَهُ مَا اَعْظَم شَأنَهُ. ای عقول در عظمت و جلاجِ تو خیره، و ای خردها در عالم مشیّت بی علّت تو سراسیمه، اندازۀ کس بدو نرسد، احاطت وی را در نیابد، ادراک بدو نپیوندد، هیچیز در مقابلۀ عظمت او نیفتد ⁴، قایمی نه به دوَل، دایمی نه به اجل، قادری نه به حِیَل. حال بر خلق بگرداند و حال بر وی نگردد، برهان بزرگی او هم بزرگیِ او، دلیلِ هستی او هم هستی او، اشارت به او هم از او، عبارت از بزرگی او به دستوری او، یاد کردِ او هم فرمانِ او، طلبِ فضلِ او به کششِ او. پیش از آنکه چون و چرا آفرید خداوند بود، و چون و چرا نرسد در جلالِ ذاتِ پاکِ او. هُوَ هُو وَلاَ هُو اِلّا هُو. پیش از همه فرد بود و چون همه را در وجود آورد فرد بود، و چون بروند فرد باشد. پدید آورد همه را تا بُوَد، پس نیست کرد همه را تا او بود. همه موجودات را در عین نیست دان، همه معدومات را در قدرتِ او هست شمر. و کرده و گفته و آراسته و جلوه داده بود و خلعت نهاده بود در ازل و بوده در ابد، کار کرده در ازل و امروز کارِ کرده می نماید، سخن گفته در