ارباب اصول چنین گویند که القُدْرةُ مَا یَتَقَدّرُ بها المُرادُ عَلَی حَسَب قَصْدِ الفَاعِل فِی الوُقُوع. و چون به قدرتِ حق نگری همه معدومات رنگ وجود گیرد، و چون به عزت حق نگری همه موجودات رنگ عدم گیرد، و تا گمان نبری که هرچه بدانست، بگفت؛ و هرچه توانست بکرد؛ و هرچه داشت بنمود. موجودات و مخلوقات نموداری است از قدرتِ او، و وَحیها¹ والهامها ذره‌ای است از علم او. چنانکه حکمی چند از علم خویش به شما فرستاد علم او بنرسید²؛ کلوخی چند بهم باز نهاد قدرتِ او به پایان نرسید زردی و سرخی چند به شما نمود خزانۀ او نیست نشد؛ اگر هزارهزار عرش و کرسی و آسمان و زمین بیافریند ذرّه‌ای از قدرت پیدا نکرده باشد. قدرت تو متقاضی، و قدرتِ ما متعالی، وقت تو متناهی، و راه ما نامتناهی.

رسول – علیه السَّلام – شبِ معراج به قاب قوسین برفت امّا از آنجا که کمال و جلال و عظمت بود قاب قوسین همان بود و تَحْتَ الثّری همان، چون از امّت به مصطفی نگری ترا این روی نماید که اَنَا سیّدُ وَلَد آدَمَ، و باز چون از حق جلّ جلاله به محمّد نگری ترا این روی نماید که اَنَا ابْنُ امْرَأةٍ مِنْ قُریش کانَتْ تأکُلُ القَدِید. در راه فضل حق قاب قوسین بود اما در راه عزّت حق اسفل السّافلین بود.

نواخت او چون در رسد تَحْتَ الثّری را رنگ اَعلَی العُلَی دهد، و جلال او چون حمله آرد