قَالَ عزّ ذکره: هُوَ الّذِی یُحِیی و یُمِیتُ. عزیز بود که مرد در خود از خودی خود مرده گردد و از حق در حق با حق زنده شود، و علی الحقیقه حیات آن حیات است که فتوح دهد نه روح نهد، و موت آن موت است که ربودنِ ایمان دهد نه بُردنِ جان. اگر همه جانهای عالمیان به تو دهند چون روح فتوح ایمان نداری مُرده‌ای، و اگر هزار سال بر خاک تو برآمده است چون ریحانِ توحیدِ رحمان در روضۀ روحِ تو برسته است سرِ همه زندگان¹ تویی.

حیات معرفه است و موت نکره. المَعْرِفَةُ حَیَاةُ القَلْب مَعَ الله. عزیز بود که مرد را ناگاه به سرچشمۀ حیات برند و خضروار در وی غُسلی بیارد و زندۀ ابد گردد.

عمر خطاب می آمد از پیش صلیب، و عذبۀ عذاب و جذوۀ عقاب را کشیده، و پیراهن کفر و انکار پوشیده، و از غیب ندا می آمد: یَا ایُّها النَّبیُّ حَسْبُکَ اللهُ وَ مَنِ اتَّبعَکَ مِنَ المؤمنین. عمر به لات و عُزّی سوگند یاد کرده که بر نگردم تا سرِ محّمد نیارم، و ربّ العزّة به عزّتِ خود سوگند یاد کرده که نگذارم تا آشناییت ندهم. عمر روی به جنگ نهاده و حقّ - جلّ جلاله - رسولِ صلح پیش فرستاده. تو می آیی تا با ما جنگ کنی و ما می سازیم تا با تو آشتی کنیم. ای مردی که ترا زهرۀ آن است که در احکام پادشاه گنجی و سخن گویی، همه