حمید به معنی حامد بوَد، ستایندۀ خود، و ستایندۀ مؤمنان. و به معنی محمود بوَد، ستوده. و به معنی ستودنِ خود مر خود را، و ستودن مؤمنان او را. و اوّل حمد از خدای بود جلّ جلاله مر خود را. فقال: اَلْحمَدُ‌لِله. ربّ العزّة¹ خلق را در وجود آورد و کسوتِ فطرت پوشانید و بپرورد و روزی داد و از بلاها نگاه داشت و طاعات /156b/ با تقصیر قبول کرد، و چون جفا کردند به پردۀ فضل بپوشید، و به یک عذر از بسیار زلاّت و جرایم عفو کرد و توفیق طاعت داد و از معصیت عصمت کرامت کرد و راه ایمان بنمود و دل را به معرفت بیاراست و از کفر نگاه داشت و از قرآن منشور داد و سیّد‌المرسلین و خاتم‌النبیّین را قِدوه کرد؛ چون بندگان از گزاردِ شکرِ این نعیم عاجز آمدند فضل و کرم خود پیدا کرد و لسانِ لطف را نیابت مفلسان و شکستگان داشت²، و خود را حمد آورد که اَلْحَمدُ‌لِلّهِ ربّ العَالَمِین. در راه محبّت از دوست نیابت شرط بود؛ گفت: نعمت دادم برای تو، و شکر آوردم خود را به سزای خود هم برای تو. من آن نعمتها که ترا دادم بی تو دادم، چنانکه بی تو قسمت کردم، بی تو حمد آوردم. نیابت داشتن به حکم دوستی، به اوّل این است و به آخر هم چنین باشد. چون در آسمان و زمین هیچ بنده نماند، گوید: لِمَنِ المُلکُ الیَوم؟ داند که اگر دوستان را زبان سخن بودی، گفتندی: لِله. از دوستان خود نیابت دارد، گوید: لِلهِ الوَاحِد القهّار. آن الزام حجّت بر منکران بوَد و نیابت از دوستان باشد.