حفیظ به معنی حافظ بُوَد، چون علیم به معنی عالم، و حکیم به معنی حاکم. و حافظ نگاه دارنده بوَد و ربّ العزَّة – جلًّ جلاله – نگاه دارندۀ همه موجودات است به قدرتِ خود از آسمان و زمین و عرش و کرسی و بهشت و دوزخ و غیرِ آن، و نگاه دارندۀ دلهای خواص خود است از التفات به اغیار. و این سَرِ همه نعمتها و سَرِ همه کرامتهاست و به حکم این معنی بود که چون مصطفی را – علیه السَّلام – به خلق فرستاد برای دعوت کردن خلق، اقرِبا و تَبَار بر وی خروج کردند و در هلاک وی سعی کردند؛ زیرا که چون از باری – عزَّاسمه – وحی آمد که یَا محمّد یا ایُّهَا المُدَّثِّرُ قُمْ فَاَنْذِر. بر خیز و خلق را به درگاهِ من دعوت کن. بر خاطرِ نبی – علیه السلام – گذر کرد که الحمدُ‌لِله که ما را این نبوّت میانِ عشیرتِ خود آمد که همه به امانت و پاکی من مقرّ آمده اند. چون بر خاطرش این قدر بگذشت و این مقدار اعتماد افتاد قصّه بر‌گشت؛ هر چند دعوت بیش کرد خویشان را نفورتر دید ¹، و از قول دورتر دید. ای عجب تا دعوت نبود به نزدیکِ شما امین بودم، اکنون که علَم رسالت بر درگاهِ ما زدند، خاین گشتم؟ یا محمّد ما چنین کارها کنیم، از عینِ خوف رجا آریم و در عینِ رجا خوف تعبیه کنیم. بر آنها که دل نهادی که به دعوتِ تو آشنا گردند میان تو و ایشان صد‌‌هزار خیمۀ هجران بزنیم و از آنها که امید نداشتی میان تو و ایشان صد هزار قُبّۀ وصال ببندیم.

درست است که گفته اند که کُنْ مَالاَ تَرْجُوا اَرْجَی مِنْکَ لِمَا تَرْجُوا وَلَوْ سَقَطَتْ قَلَنْسوَةٌ مِنَ