بزرگوار و نیکو کار. دلها را به جلال خود بگداخت، و جانها را به جمال خود بنواخت¹ دلها را به کمالِ خود هباء منثور کرد، جانها را به جمالِ خود معدن شادی و سرور کرد. دلها را به کمالِ خود قرین اندوه و غم کرد، جانها را به جمال خود شاد و خرّم کرد. عارفان در مشاهدۀ جلالِ او نالۀ وَاحَسْرتاه برکشیدند، محبّان در مشاهدۀ جمالِ او شربت نوال از دستِ ساقی اقبال در‌کشیدند. چون به جلالش نظر کنی جگرها در میانِ خون است، و چون به جمالش نظر کنی راحت دلهای محزون است. ای بس کسی را که رسول جمال² به راه دعوت کرد چون امید وصالش قوی گشت سلطان جلال را بر گماشت تا سرمایه اش به غارت کرد و به باد برداد.

بنای محبّت بر این است که اوّلش همه رفق، و آخرش همه قهر. اوّلش همه شهد و آخرش همه زهر. کودک را که به دبیرستان خواهند برد، بیارند و تعویذی بر گردن بندند و غُلاله ای به وی دهند که بدان ساکن گردد، لیکن چون دو روز برآمد و دوال استاد بدید، داند که آن همه بهانه بود، آنگه جز صبر روی نبوَد.