نگاهبان. /124b/ و چون بندۀ مؤمن دانست که حق – جلّ جلاله – حفیظ و رقیبِ اوست، باید که لباسِ مراقبت در پوشد و گوش به اقوال و اعمال و احوالِ خود باز دارد، و ساحتِ سینۀ خود از لوثِ غفلت مطهّر دارد، اَلَمْ یَعْلم بِاَنَّ اللهَ یَرَی بر دوام وِرْدِ خود سازد وَانَّ عَلَیْکُمْ لَحَا فِظِینَ در پیشِ دیدۀ خود دارد، وَمَا کُنَّا عَنِ اْلخَلْقِ غَافِلِینَ نقشِ نگینِ یقینِ خود گرداند ¹.

آورده‌اند که در مکّه زنی بود فاجره، گفت: من طاووسِ یمانی را از راه ببرم، طاووس مردی نیکو روی بود، برِ طاووس آمد و با وی سخن گفت بر سبیلِ مزاح، طاووسگفت: صبر کن تا به مقام آییم. چون به مقام آمدند، طاووس گفت: اگر مقصودی است ترا، اینجا تواند بود. آن زن گفت: سُبْحان الله خاقی بدین عظیمی می نگرند، نه موضع این کار است. طاووس گفت: اَلَیْسَ یَرانَااللهُ فِی کلّ مَکان، ای زن از دیدار خلق که بندگان اند احتراز می کنی از دیدارِ خداونِد بندگان احتراز نکنی؟ آن زن توبه کرد و صدیقهای گشت. وامثالِ این حکایات بسیار است در کتب ².

ای درویش! رقیب که فراز کنند به صاحب جمالی فراز کنند، نگفت که رقیب آسمان و زمین ام و رقیب عرش و کرسی ام، گفت: رقیب شماام. اِنَّ اللهَ کانَ عَلَیْکُم رَقِیباً؛ زیرا که رقیب شرط صاحب جمال است و هیچ موجد را آن جمال نیست که ترا. لَقَدْ خَلَقْنَا الانْسَانَ فِی