پارسی خافض، نهنده بُوَد و پارسی رافع بردارنده. حق – عزَّ و علا – مالک الملک است، یکی را در صدر قدرِ عزّت می نشاند و یکی را در صفّ نعالِ نکال در عین ¹ مذلّت می ایستاند. کُلَّ یَوْمٍ هُوَ فِی شَأنٍ یَرْفَعُ قَوْماً وَیضَعُ اُخْرَی ². یکی را تاج می دهد و یکی را به تاراج می دهد. قومی را تاجِ دار می کند و قومی را تاجدار ³ می کند. یکی را بربساطِ لطف می دارد و یکی را در زیرِ بساط قهر می آرد. آدم خاکی را از خاک مذلت بر می کشد و تاج اقبال به حکم افضال بر هامۀ همت می نِهد وَ لا مَیْلَ، و عزازیل را که معلِّمِ ملکوت بود از عالمِ علوی در می کشد و بر سرِ چهار سوی ارادت بی علّت از عُقابَینِ عقوبت می آویزد وَلاَ جَور. /50a/ قومی را می گوید: فَاسْتَبشروا، قومی را می گوید: قُلْ مُوتُوا بِغَیْظکُم. موسی کلیم بر خاسته به طلبِ آتشِ آنَسَ مِنْ جَانِب الطُور نَاراً می شد، شبانی بود بی گلیمی، چون باز آمد ⁴ نبیّی بود کلیمی. و باز بلعام با عور که نام اعظم دانست ولیکن تو بدان چه نگری ولیّی به حکمِ صورت به کوه برشد، سگی باز آمد به حکمِ صفت و معنی ⁵.