ای جُوانمرد! هفت قبّۀ خضرا را برکشید و هفت دایرۀ غبرا را بگسترید و جبالِ راسیات نصب کرد ³ و صد هزار بدایعِ صنایعِ از کتمِ عدم در عالمِ وجود آورد و خُرشیدِ عالم آرای را مدوّر کرد و ماهِ آسمان پیمای را مصوّر کرد و کون به جمالِ ایشان منوّر گردانید و در حقّ هیچ موجود این خطاب نکرد و هیج آفریده را این تشریف نداد که فَاَحْسَنَ صُوَرکُم مگر این مشتی خاک را. آری عِنایةُ الْقَاضِی خَیْرٌ مِنْ شَاهِدَیْ عَدْلٍ. آنکه چشمِ تو را به نرگس تشبیه کرد در وصف قاصر بود نرگس بینا کی دید. و آنکه ابروی تو به کمان مانند کرد نادان بود کمان که تیرش مژگان بُوَد کی دید. و آنکه زلف و عارضِ تو را شَبَه و عاج ماننده کرد جاهل بود ⁴، شَبَه دلربای و عاجِ شوْرانگیز کی دید و آنکه مژگان تو را به تیر ماننده کرد خطا کرد، تیرِ خونخواره کی دید. و آنکه قدّ ترا به سرو ماننده کرد نا اندیشیده کرد، سرو خرامان که دید. و آنکه خَدِّ تو را به ماه ماننده کرد غلط کرد چون روی تو ماه آسمان کی دید.